دلنوشته 1

خودمونیم ... روز اول ماه رمضون چه غری می زدم سر روزه گرفتن و نمی تونمو این چه وضعشه...

الان که نگاه می کنم ۱۸ روز رفت و همه ی اون اذیت شدنا دمای آخر داره یه جورایی واسه آدم

لذت میشه....

خدایا همیشه هوامو داشتی همیشه تو بدترین شرایط حضورت رو احساس کردم .. اما من

اونی نیستم که قراره باشم...

خودم می دونم .... می خوام یه ذره نگاهو توجهمو بهت بیشتر کنم ...

انگار یکی تو وجودم نمی زاره....

بیشتر سرم به کارم گرمه...

انگار وقت گرفتاری فقط پیتم...

خدایا...

خدایا.....

آرومم کن.....

منو بابت همه ی این بی مهری هام ببخش....

دوست دارم

بازم شکرت

خدایا ممنون که خیلی از جریاناتی که خودم خبر ندارم ... خودت هوای منو داری

زرنگی آدما صاف بر می گرده تو مغزشون....

به هر دری میزنن تا اونی که می خوان بشه اما نمی دونن تا تو نخوای هیچی نمیشه...

اینه قدرت من............

آی آدما بدونید که قدرت هر آدمی به خدای خودشه...

نه به زرنگیه...

نه دروغ جلوه دادن...

فقط یه ذره باهاش خودمونی حرف بزنی... هواتو ناجــــــــــــــــــــــــور داره !!!!!!

مرسی مهربون

سردرگم

یه وقتایی واقعا کم میارم...

بابا دله ... هزار جور مرض میاد سروقتش....خوب چی کارش کنم.....

به کی بگم ....

به کی بگم ناراحت نشه....

به کی بگم که نخواد نصیحتم کن.....

به کی بگم که یه ذره از هوای من هم حرف بزنه...

بخدا راضیم اگه حتی درکمم نکرد فقط یک کلمه بگه

....

..

می فهممت...

پ.ن:

ماه رمضون امسال شدیدا سخت می گذره....

البته تا جایی که دیدم فقط واسه خودم....

ای روزا مردم بیشتر فکر نون شبشونن تا روزه و نمازشون.....

هر چند مقصر هم نیستن ....

اختلاس ماله کسه دیگست یه لقمه نون که از گشنگی آدم نمیره واسه ماها ...

بی خیال ...