خدایا ممنون که لوحم را ساده آفریدی که فقط یکرنگ را ببینم...

خیالم خوش است ...

کلاه مردم را بر نداشتم وقتی کلاهم را برداشتند...

پ.ن:

حریف رویاهایم نمی شوم...

رنگ عادت گرفتند....

ذهنم تحمل این همه رنگ را ندارد.....

حالا که هنوز به درصدی هم نرسیده ام...

فقط همسفر ثانیه های ساعتم هستم...